Do zagęszczania koncentratów z układów wzbogacania rud miedzi są stosowane

Osadniki promieniowe to zdecydowanie najczęstszy wybór, jeśli chodzi o zagęszczanie koncentratów z układów wzbogacania rud miedzi. Wynika to z ich konstrukcji i zasady działania – w tego typu osadnikach pulpa koncentratu pod wpływem grawitacji oddziela się od klarownej wody, a zagęszczony osad kierowany jest do dalszego odwadniania. Pozwala to uzyskać wysoką efektywność procesu przy stosunkowo niskim zużyciu energii. To, co mnie zawsze przekonywało do osadników promieniowych, to ich prostota obsługi oraz możliwość stosowania flokulantów, które jeszcze bardziej przyspieszają sedymentację cząstek. W praktyce, zwłaszcza przy dużych wydajnościach i zmiennych parametrach pulpy, osadniki promieniowe zdają egzamin znacznie lepiej niż alternatywy – tak jest praktycznie we wszystkich większych zakładach przeróbczych w Polsce. Standardy branżowe (np. wytyczne KGHM-u czy klasyczne podręczniki z przeróbki kopalin) wręcz wskazują te urządzenia jako podstawowe wyposażenie instalacji wzbogacających rudy miedzi. Ciekawostka: nowoczesne osadniki często mają systemy automatycznego dozowania flokulantów i monitoringu gęstości odpływającego koncentratu, co mocno usprawnia pracę. Generalnie, wszędzie tam, gdzie trzeba szybko i skutecznie oddzielić fazę stałą od cieczy, osadnik promieniowy daje radę.