Grafik komputerowy sygnalizuje bardzo wolną pracę komputera. Z ilustracji przedstawiającej okno wydajności komputera wynika, że przyczyną tego może być

Tutaj kluczowa jest obserwacja z okna „Wydajność” w Menedżerze zadań: pamięć RAM jest zajęta w 97%. To bardzo wyraźny sygnał, że komputer po prostu „dusi się” z powodu zbyt małej ilości dostępnej pamięci operacyjnej. System nie ma gdzie trzymać danych potrzebnych programom (tu: aplikacjom graficznym), więc zaczyna intensywnie korzystać z pliku stronicowania na dysku. A dostęp do dysku – nawet SSD – jest o rząd wielkości wolniejszy niż dostęp do RAM. Efekt użytkownik widzi jako przycinki, lagi przy przełączaniu okien, wolne renderowanie podglądu, opóźnienia przy zapisywaniu dużych projektów. Z mojego doświadczenia, przy pracy grafika komputerowego RAM jest często ważniejszy niż sam procesor graficzny, szczególnie przy wielu otwartych aplikacjach: Photoshop, Illustrator, przeglądarka z kilkoma kartami, komunikator, czasem jeszcze wirtualna maszyna. Standardem branżowym jest dziś co najmniej 16 GB RAM do wygodnej pracy z grafiką 2D, a przy dużych plikach, wysokich rozdzielczościach, plikach PSD z wieloma warstwami – nawet 32 GB lub więcej. Dobre praktyki mówią też, żeby podczas diagnozowania wydajności patrzeć nie tylko na chwilowe obciążenie CPU czy GPU, ale właśnie na procent zajętości pamięci i ilość pamięci „zarezerwowanej” przez system. Gdy widzisz wartości rzędu 90–100%, pierwszym krokiem jest zamknięcie zbędnych aplikacji, a długofalowo – rozbudowa RAM. Na screenie widać, że CPU jest obciążony umiarkowanie, GPU praktycznie się nudzi, dysk SSD pracuje, ale nie jest „przyklejony” do 100%. Natomiast pamięć RAM jest praktycznie pełna. To klasyczny przypadek, gdy ograniczeniem jest właśnie jej ilość. W praktyce, po dołożeniu pamięci komputer nagle „odżywa”, programy graficzne przestają się zacinać, a przełączanie między projektami staje się płynne – i to bez żadnych innych zmian sprzętowych.