Rozkaz procesora, przetwarzający informację i zamieniający ją na wynik, należy do grupy rozkazów

Prawidłowo – chodzi o rozkazy arytmetyczno‑logiczne. To właśnie ta grupa instrukcji procesora faktycznie „przetwarza informację” i zamienia dane wejściowe na konkretny wynik. W architekturze procesora takie rozkazy określa się jako ALU‑operations (od Arithmetic Logic Unit), bo są wykonywane przez jednostkę arytmetyczno‑logiczną. Do tej grupy należą m.in. dodawanie, odejmowanie, mnożenie, dzielenie, operacje na bitach (AND, OR, XOR, NOT), przesunięcia bitowe, porównania. To one zmieniają zawartość rejestrów na podstawie dostarczonych operandów. W praktyce programistycznej, nawet jeśli piszemy w językach wysokiego poziomu, każdy algorytm na końcu i tak rozkłada się na takie właśnie podstawowe instrukcje ALU. Gdy kompilator generuje kod maszynowy, intensywne obliczenia numeryczne, kryptografia, kompresja danych czy operacje na grafice opierają się głównie na rozkazach arytmetyczno‑logicznych. Z mojego doświadczenia warto pamiętać, że te instrukcje nie tylko liczą, ale też ustawiają tzw. flagi procesora (zero, przeniesienie, znak itp.), które potem są wykorzystywane przez rozkazy skoków warunkowych. Czyli najpierw ALU coś policzy, ustawi odpowiednie bity w rejestrze flag, a dopiero później sterowanie programu może się zmienić w zależności od wyniku. W standardowych podziałach ISA (Instruction Set Architecture) producenci procesorów zawsze wydzielają osobno instrukcje arytmetyczno‑logiczne, właśnie jako tę grupę, która realnie przetwarza dane, a nie tylko je przesuwa albo steruje przepływem programu.