Jak nazywa się pamięć podręczną procesora?

Poprawna odpowiedź to CACHE, bo właśnie tak nazywa się pamięć podręczna procesora. Pamięć cache to bardzo szybka pamięć półprzewodnikowa, zbudowana zazwyczaj z komórek SRAM, umieszczona bezpośrednio w procesorze lub bardzo blisko niego. Jej głównym zadaniem jest przechowywanie najczęściej używanych danych i instrukcji, żeby procesor nie musiał za każdym razem odwoływać się do dużo wolniejszej pamięci RAM. W praktyce różnica w czasie dostępu między rejestrem CPU, cache, RAM a dyskiem jest ogromna, dlatego wszystkie współczesne procesory x86, ARM i inne mają wielopoziomową pamięć cache: L1, L2, a często także L3. L1 jest najszybsza i najmniejsza, L2 i L3 są trochę wolniejsze, ale pojemniejsze. Z mojego doświadczenia, przy analizie wydajności aplikacji systemowych i gier, bardzo często widać, że to właśnie efektywne wykorzystanie cache decyduje o realnej szybkości, a nie sama częstotliwość taktowania. Dobre praktyki programistyczne, takie jak lokalność odwołań do pamięci (sekwencyjny dostęp do danych, trzymanie struktur danych „obok siebie”), są projektowane właśnie pod działanie cache. W technice komputerowej przyjmuje się model pamięci hierarchicznej, gdzie cache jest kluczowym elementem między rejestrami procesora a pamięcią operacyjną RAM. W diagnostyce sprzętu i przy doborze procesora do konkretnego zastosowania (np. serwery, stacje robocze, komputery do gier) zwraca się uwagę nie tylko na liczbę rdzeni, ale też na wielkość i organizację pamięci cache. W skrócie: cache to taki „sprytny bufor” blisko CPU, który minimalizuje opóźnienia i pozwala maksymalnie wykorzystać możliwości procesora.