Autor zamieszczonego oprogramowania zezwala na jego bezpłatne używanie jedynie w przypadku<table><thead><tr><th colspan="2">Ancient Domains of Mystery</th></tr></thead><tbody><tr><td>Autor</td><td>Thomas Biskup</td></tr><tr><td>Platforma sprzętowa</td><td>DOS, OS/2, Macintosh, Microsoft Windows, Linux</td></tr><tr><td>Pierwsze wydanie</td><td>23 października 1994</td></tr><tr><td>Aktualna wersja stabilna</td><td>1.1.1 / 20 listopada 2002 r.</td></tr><tr><td>Aktualna wersja testowa</td><td>1.2.0 Prerelease 18 / 1 listopada 2013</td></tr><tr><td>Licencja</td><td>postcardware</td></tr><tr><td>Rodzaj</td><td>roguelike</td></tr></tbody></table>

Odpowiedź dotycząca konieczności przesłania tradycyjnej kartki pocztowej do twórcy jest jak najbardziej trafiona i wynika bezpośrednio z zastosowanej licencji typu postcardware. W praktyce oznacza to, że autor udostępnia swoje oprogramowanie bezpłatnie, ale w zamian oczekuje niewielkiego, symbolicznego gestu – w tym wypadku pocztówki. To dość nietypowa, ale całkiem sympatyczna forma licencjonowania, która miała swoje pięć minut popularności w latach 90-tych. Moim zdaniem, takie rozwiązanie dobrze oddaje ducha społeczności open source sprzed ery masowych repozytoriów, gdzie kontakt z autorem miał wymiar niemal personalny. W przeciwieństwie do klasycznych licencji shareware czy freeware, tutaj nie płacisz pieniędzmi, ale poświęcasz chwilę, by docenić autora. Przesyłanie pocztówek pozwalało twórcom zobaczyć, skąd użytkownicy pochodzą i ile osób rzeczywiście korzysta z programu – trochę jak statystyki pobrań, tylko w analogowej wersji. Branżowo patrząc, postcardware świetnie pokazuje, jak licencjonowanie oprogramowania może mieć różne oblicza i jak ważne jest zapoznanie się z warunkami korzystania z każdego softu. Z mojego doświadczenia wynika, że tego typu licencje uczą szacunku do twórców i pokazują, że za darmowym oprogramowaniem też stoi czyjaś praca.