Rozdzielczość obrazów cyfrowych wyświetlanych na ekranie monitora wyrażona w liczbie pikseli na cal określa jednostka

Prawidłowa odpowiedź to ppi, czyli pixels per inch. Ta jednostka opisuje, ile pikseli przypada na jeden cal długości ekranu i dotyczy konkretnie wyświetlaczy: monitorów, ekranów laptopów, smartfonów, tabletów. W praktyce ppi mówi o gęstości pikseli na ekranie, a więc o tym, jak „ostry” będzie obraz przy danej fizycznej wielkości wyświetlacza. Dwa monitory mogą mieć tę samą rozdzielczość w pikselach (np. 1920×1080), ale inne ppi, jeśli mają różne przekątne. Ten o mniejszej przekątnej będzie miał większe ppi, czyli obraz będzie wyglądał na bardziej szczegółowy. W projektowaniu grafiki na potrzeby WWW przyjmuje się, że kluczowa jest właśnie liczba pikseli w poziomie i pionie oraz fizyczne ppi ekranu użytkownika. Moim zdaniem warto pamiętać, że ppi dotyczy świata ekranów i interfejsów użytkownika, a nie druku. W wielu programach graficznych, gdy tworzysz layout strony, ikonę, element UI, ustawienie ppi pliku ma znaczenie głównie przy podglądzie na różnych urządzeniach, a nie dla samego kodu HTML/CSS. Przeglądarka i tak operuje na pikselach logicznych. Jednak przy projektowaniu responsywnym dobrze kojarzyć ppi z pojęciami takimi jak „retina” czy „HiDPI” – tam po prostu zwiększa się gęstość pikseli, dzięki czemu grafika wygląda ostrzej, ale wymaga to przygotowania obrazów w wyższej rozdzielczości. W branży przyjęło się mówić, że ppi to parametr urządzenia wyświetlającego, a nie pliku, i to jest bardzo zdrowe podejście przy pracy z grafiką na potrzeby stron WWW.