Rodzaj programowania, w którym zestaw poleceń (sekwencja instrukcji) przekazywanych komputerowi postrzega się jako program, określa się mianem programowania

Programowanie imperatywne to paradygmat, w którym programista definiuje sekwencję instrukcji, które komputer ma wykonać, aby osiągnąć określony cel. Jest to najpopularniejszy i najczęściej stosowany sposób programowania, który koncentruje się na tym, jak osiągnąć pożądany rezultat, a nie tylko na tym, co ma być osiągnięte. W programowaniu imperatywnym zazwyczaj używa się zmiennych, struktur kontrolnych takich jak pętle i instrukcje warunkowe, co pozwala na kontrolę przepływu wykonania programu. Przykłady języków programowania, które implementują ten paradygmat, to C, C++, Java oraz Python. Zastosowanie programowania imperatywnego w praktyce jest szerokie: od tworzenia aplikacji desktopowych, przez gry, aż po systemy operacyjne. Standardy takie jak ISO C określają wytyczne dla programowania w języku C, co dodatkowo podkreśla znaczenie tego paradygmatu w branży programistycznej. Zrozumienie programowania imperatywnego stanowi fundament dla dalszej nauki bardziej zaawansowanych technik i paradygmatów programowania.