Który z formatów plików używa kompresji stratnej?

Poprawnie – spośród podanych formatów to właśnie JPEG wykorzystuje kompresję stratną. Oznacza to, że podczas zapisu obrazu część informacji o pikselach jest bezpowrotnie usuwana, żeby zmniejszyć rozmiar pliku. Algorytm JPEG analizuje obraz, rozkłada go na składowe (m.in. za pomocą DCT – dyskretnej transformacji cosinusowej), a następnie odrzuca te detale, których ludzkie oko zazwyczaj i tak nie zauważa, szczególnie w przejściach tonalnych i drobnych teksturach. Dzięki temu zdjęcie może ważyć np. 10 razy mniej niż w BMP, przy akceptowalnej jakości. W praktyce JPEG jest standardem do zapisu fotografii na stronach WWW, w mediach społecznościowych, w aparatach cyfrowych czy telefonach. Stosuje się go tam, gdzie ważniejszy jest mały rozmiar pliku niż idealna, bezstratna jakość – np. galerie produktowe w sklepach internetowych, blogi, portfolia. Dobrą praktyką w webdevie jest używanie JPEG do zdjęć i skomplikowanych obrazów, a PNG lub SVG do grafiki z ostrymi krawędziami, logotypów, ikon. Warto też pamiętać o ustawianiu rozsądnego poziomu kompresji: zbyt mocna kompresja JPEG powoduje widoczne artefakty (blokowe kwadraty, rozmycia krawędzi), zbyt słaba – niepotrzebnie duże pliki. Moim zdaniem sensownie jest testować kilka poziomów jakości (np. 60–80%) i wybierać kompromis między wagą a wyglądem, bo to dokładnie ta decyzja, z którą spotykasz się później w realnych projektach WWW.