W oparciu o wyniki pomiarów rozwartości oka Q-factor czterech torów światłowodowych wskaż wykres, który charakteryzuje się największą wartością bitowej stopy błędów BER.

Poprawnie wskazany został Wykres 4, bo to właśnie on pokazuje najmniejszą rozwartość oka, czyli najniższą wartość Q‑factor, a tym samym największą bitową stopę błędów BER. W analizie diagramu oka zawsze patrzymy na to, jak bardzo „otwarte” jest oko w środku okresu bitowego. Im węższe, bardziej przymknięte oko, tym mniejszy odstęp między poziomem logicznego „0” i „1” w punkcie próbkowania oraz większe nakładanie się chmur punktów. To dokładnie widać na Wykresie 4 – oko jest mocno zaciśnięte, a obszary odpowiadające „0” i „1” prawie się stykają. Z punktu widzenia teorii, Q‑factor definiujemy jako stosunek różnicy średnich poziomów sygnału dla „1” i „0” do sumy ich odchyleń standardowych. Mały Q oznacza, że szum i zniekształcenia są porównywalne z amplitudą sygnału, więc detektor w odbiorniku ma duży problem z jednoznacznym rozróżnieniem stanów. W praktyce w systemach optycznych zgodnych z zaleceniami ITU‑T (np. serii G.692, G.959.1) przy projektowaniu łączy dąży się do Q‑factora rzędu co najmniej 6–7 dB dla sensownego marginesu BER (np. 10⁻¹² po FEC). Na Wykresie 4 sytuacja jest zdecydowanie gorsza – taki kształt oka sugeruje pracę toru daleko poza optymalnym budżetem mocy, przy dużej dyspersji chromatycznej, nieliniowościach lub po prostu przesterowaniu odbiornika. Z mojego doświadczenia w laboratorium transmisji optycznej, gdy oko wygląda tak jak na tym wykresie, to bez korekcji FEC i kompensacji dyspersji praktycznie nie da się zejść z BER do poziomów akceptowanych w sieciach operatorskich. W realnym projektowaniu, jeżeli na analizatorze sygnału widzimy takie oko, to jest to jasny sygnał, że trzeba skrócić odcinek, zmienić typ włókna, dołożyć wzmacniacz/kompensator albo obniżyć prędkość transmisji. Dlatego właśnie Wykres 4 jednoznacznie wiąże się z najwyższym BER.