Którą topologię sieci WDM przedstawiono na ilustracji?

Poprawnie wskazana została topologia łańcucha. Na ilustracji widać ciąg węzłów WDM połączonych jeden za drugim jedną główną trasą światłowodową, bez rozgałęzień typowych dla drzewa i bez wspólnego punktu centralnego jak w gwieździe. Sygnały optyczne o różnych długościach fali (λ1, λ2, …) są kolejno dodawane, odbierane lub przepuszczane przez poszczególne węzły. Każdy element pośredni działa jak multiplekser/demultiplekser WDM i ewentualnie wzmacniacz optyczny, ale cała struktura logicznie układa się w linię – właśnie łańcuch. W sieciach WDM taka topologia jest często stosowana w długodystansowych systemach szkieletowych, np. na trasach między miastami, gdzie kolejne węzły po drodze tylko „wyskubują” swoje długości fali, a resztę przepuszczają dalej. Z mojego doświadczenia jest to dość praktyczne rozwiązanie, gdy operator ma liniowy przebieg trasy (np. wzdłuż autostrady czy linii kolejowej) i chce ograniczyć liczbę włókien. Zaletą łańcucha jest prostsze planowanie tras i stosunkowo łatwe skalowanie przepustowości przez dokładanie nowych kanałów WDM zgodnie z zaleceniami ITU-T G.694.x. Dobra praktyka mówi, żeby w takiej topologii bardzo pilnować budżetu mocy optycznej i tłumienności na każdym węźle, bo każdy kolejny punkt dodaje straty i szum ASE z wzmacniaczy. Właśnie w sieciach łańcuchowych mocno wykorzystuje się regeneratory 3R lub przynajmniej wzmacniacze EDFA/Raman, żeby utrzymać jakość sygnału na długich odcinkach. W praktyce często łączy się topologię łańcucha z mechanizmami ochrony na poziomie ścieżek (path protection), bo sam łańcuch jest wrażliwy na pojedynczą awarię włókna lub węzła – jeden przerwany odcinek odcina wszystkie dalsze węzły. Dlatego w projektach operatorskich zaleca się dokumentowanie każdego odcinka, dokładne pomiary OTDR i trzymanie się standardów dotyczących budowy torów transmisyjnych, żeby łańcuch WDM był stabilny i przewidywalny w eksploatacji.