Wartość zastępczej mocy promieniowania izotropowego EIRP, która jest określona przez Ministra Środowiska dla darmowego pasma 5725 + 5875 MHz (pasmo 5 GHz), <b>nie powinna</b> przekraczać

Prawidłowa odpowiedź to 30 dBm, bo właśnie taki limit zastępczej mocy promieniowania izotropowego EIRP został określony w polskich przepisach dla darmowego (nielicencjonowanego) pasma 5725–5875 MHz, czyli fragmentu tzw. pasma 5 GHz. EIRP to nie jest „moc nadajnika”, tylko moc wypromieniowana w kierunku maksimum anteny, przeliczona na antenę izotropową. W praktyce: EIRP = moc nadajnika + zysk anteny – straty w kablu i złączach (wszystko w dB). Dla 30 dBm EIRP mówimy o ok. 1 W mocy wypromieniowanej. To jest standardowy limit w wielu krajach dla Wi‑Fi, mostów radiowych, AP-ów zewnętrznych itp. Pozwala to budować stabilne łącza na kilka kilometrów (przy dobrych antenach kierunkowych), ale jednocześnie ogranicza zakłócenia dla innych użytkowników pasma. Z mojego doświadczenia w sieciach WLAN, jeśli ktoś „odkręca” moc ponad normę, to na krótkich dystansach niby jest super zasięg, ale rośnie poziom szumu i cała sieć działa gorzej, bo urządzenia nawzajem się zagłuszają. Dlatego te 30 dBm to nie jest przypadkowa liczba, tylko kompromis między zasięgiem a koegzystencją wielu sieci w jednym paśmie. W dobrych praktykach projektowania sieci radiowych przyjmuje się, że lepiej użyć lepszej anteny o większym zysku i obniżyć moc nadajnika, niż na siłę podbijać moc. Przykład: jeśli masz antenę o zysku 16 dBi, to moc nadajnika nie powinna przekraczać ok. 14 dBm, żeby EIRP nie wyszło ponad 30 dBm (14 dBm + 16 dBi = 30 dBm, pomijając straty). Takie podejście jest zgodne z wymaganiami UKE i ogólnie z zasadą świadomego gospodarowania widmem radiowym.