Ile powinien wynosić minimalny poziom odstępu sygnału od szumu dla sygnałów telewizyjnych?

Minimalny poziom odstępu sygnału od szumu (SNR) dla sygnałów telewizyjnych przyjmuje się na poziomie około 38 dB i właśnie dlatego odpowiedź 38 dB jest uznawana za prawidłową. Przy takim odstępie sygnał jest na tyle „mocny” w porównaniu z szumem, że obraz jest subiektywnie oceniany jako czysty, bez dokuczliwych zakłóceń typu „śnieg”, migotanie czy wyraźne ziarno. W praktyce instalatorskiej i według zaleceń wielu norm branżowych przyjmuje się, że około 38 dB to dolna granica komfortowego odbioru telewizji analogowej, a dla systemów cyfrowych jest to też bezpieczny poziom, dający zapas na wahania sygnału, tłumienie kabli czy starzenie się instalacji. Moim zdaniem to trochę taka granica „jeszcze jest dobrze”, poniżej której zaczyna się walka o jakość obrazu. W typowej instalacji RTV-SAT, gdy projektuje się wzmacniacze, rozgałęźniki i długości przewodów, technik cały czas patrzy na SNR. Jeżeli mamy np. poziom sygnału 70 dBµV i odstęp sygnał/szum 38 dB, to nawet po przejściu przez kilka gniazd abonenckich i paręnaście metrów kabla koncentrycznego nadal zostaje sensowny margines. Gdyby ten odstęp był mniejszy, np. 25 dB, każdy dodatkowy element w torze powodowałby szybkie pogorszenie jakości. Dobre praktyki mówią wprost: projektuj instalację tak, żeby u gniazda abonenckiego zachować co najmniej te okolice 38 dB. W systemach telewizji cyfrowej (DVB-T/T2, DVB-C) teoretycznie można by zejść z SNR nieco niżej, bo transmisje cyfrowe mają korekcję błędów, ale w realnym świecie jest odbicie od ścian, zakłócenia impulsowe od zasilaczy, tłumienie złączek, więc ten „papierowy” minimalny SNR to za mało. Dlatego praktycy nadal trzymają się orientacyjnie granicy 38 dB jako bezpiecznego minimum, szczególnie w środowiskach o większym poziomie zakłóceń elektromagnetycznych. Im wyższy odstęp sygnał/szum, tym większy komfort oglądania i mniejsza podatność na chwilowe spadki poziomu sygnału, dlatego w porządnie zaprojektowanych sieciach kablowych często dąży się nawet do 40–45 dB, ale 38 dB pozostaje rozsądnym progiem „nie schodź niżej”.