Które elementy przedstawionego na fotografii kabla koncentrycznego są wykonane z dielektryka?

Prawidłowo wskazane zostały elementy 2 i 5, czyli te fragmenty kabla, które są wykonane z dielektryka. W typowym kablu koncentrycznym mamy w środku żyłę miedzianą (oznaczoną tutaj jako 1), a tuż wokół niej znajduje się wewnętrzna izolacja – biały lub spieniony materiał, najczęściej z PE, PTFE albo innego tworzywa o dobrych właściwościach dielektrycznych. Na zdjęciu to właśnie element 2. Jego zadaniem jest utrzymanie stałej odległości między żyłą wewnętrzną a ekranem oraz zapewnienie odpowiedniej przenikalności elektrycznej, tak żeby impedancja falowa kabla (np. 50 Ω lub 75 Ω) była zgodna z normą, np. serią IEC 61196 czy wytycznymi producentów sprzętu RTV/SAT. Drugi element z dielektryka to 5 – w tym ujęciu jest to zewnętrzna warstwa izolacyjna o funkcji przede wszystkim ochronnej. Najczęściej wykonana z PVC, PE lub innego tworzywa odpornego na promieniowanie UV, wilgoć i uszkodzenia mechaniczne. Nie przewodzi prądu, więc elektrycznie też jest dielektrykiem, choć jej główną rolą jest ochrona mechaniczna i środowiskowa kabla. W praktyce, przy doborze i montażu kabli koncentrycznych do CCTV, instalacji antenowych DVB-T2, systemów satelitarnych czy sieci DOCSIS, bardzo ważne jest, żeby dielektryk wewnętrzny był jednorodny, bez zgnieceń. Z mojego doświadczenia największe problemy z tłumieniem i dopasowaniem zaczynają się tam, gdzie ktoś przy zaciskaniu złącza F ścina za dużo dielektryka lub go zgniata. Wtedy zmienia się lokalnie impedancja, rosną odbicia sygnału i pojawiają się zakłócenia. Dlatego dobrą praktyką jest stosowanie złącz zgodnych z typem kabla, odpowiednich ściągaczy izolacji i unikanie ostrego zaginania przewodu, żeby nie uszkodzić struktury dielektryka. W skrócie: metal przewodzi i ekranuje, białe/plastikowe warstwy izolują – właśnie te, oznaczone jako 2 i 5, są tu dielektrykami.