Miara jakości transmisji w szerokopasmowych sieciach analogowych jest

W szerokopasmowych sieciach analogowych kluczowe jest nie tylko to, że sygnał „jakoś tam” dociera, ale w jakiej relacji jest do szumu i zakłóceń. Właśnie dlatego poprawną miarą jakości transmisji jest odstęp sygnału od szumu, czyli SNR (Signal to Noise Ratio). Mówiąc prościej: porównujemy, jak mocny jest sygnał użyteczny w stosunku do mocy szumu. Im większy odstęp, tym czytelniejszy, mniej zniekształcony i stabilniejszy sygnał. W praktyce wyraża się to zazwyczaj w decybelach (dB). Na przykład w klasycznych sieciach kablowych TV czy w modemach kablowych DOCSIS operatorzy pilnują, żeby SNR na kanale był powyżej określonego progu, np. 30–35 dB, bo poniżej zaczynają się problemy z jakością obrazu albo z błędami w transmisji danych. Moim zdaniem to właśnie SNR jest takim „zdrowym rozsądkiem” w telekomunikacji: sam poziom szumu nic nie mówi, jeśli nie wiemy, jak duży jest sygnał, a sama moc sygnału też jest myląca, jeśli tło szumowe jest wysokie. W standardach i dokumentacjach technicznych, czy to dla systemów HFC, czy dla radiolinii analogowych, zawsze pojawiają się wymagania typu: minimalny SNR dla określonej jakości usług, np. dla modulacji QAM o wyższym rzędzie wymagany jest wyższy SNR. W praktyce serwisanci przy pomiarach sprawdzają właśnie odstęp sygnał/szum miernikiem poziomu sygnału, a nie samą moc nośnej. Ma to ogromne znaczenie przy doborze wzmacniaczy, tłumików, planowaniu długości odcinków kabla koncentrycznego i przy kompensacji tłumienia w funkcji częstotliwości. Jeśli SNR spada poniżej zalecanych przez producenta urządzeń wartości, rośnie BER, pojawiają się zakłócenia obrazu (śnieg, pasy) lub zrywanie połączeń. Dobra praktyka branżowa to projektowanie i utrzymywanie sieci tak, aby zachować wymagany odstęp sygnału od szumu z odpowiednim marginesem bezpieczeństwa, np. kilka dB zapasu na starzenie się elementów i zmiany warunków pracy.