Zwiększenie przepustowości transmisji danych cyfrowych w kanale o tej samej szerokości pasma w sieci HFC pociąga za sobą konieczność

Poprawna odpowiedź dobrze trafia w sedno zależności między przepustowością a jakością toru transmisyjnego. W sieci HFC (Hybrid Fiber Coax) szerokość pasma kanału jest z góry określona, np. 6–8 MHz dla jednego kanału downstream. Jeśli chcemy w tym samym paśmie „upchnąć” więcej bitów na sekundę, musimy zastosować bardziej złożoną modulację (np. przejście z 64-QAM na 256-QAM albo jeszcze wyżej). A im wyższy rząd modulacji QAM, tym bardziej punkty konstelacji są do siebie zbliżone i tym większy musi być odstęp sygnał/szum (SNR), żeby odbiornik potrafił poprawnie odróżnić poszczególne symbole. To jest dokładnie to, o czym mówi odpowiedź: zwiększenie przepustowości w kanale o tej samej szerokości pasma wymusza zwiększenie odstępu sygnału od szumu. Wynika to bezpośrednio z zależności opisanych m.in. przez prawo Shannona i praktyczne wytyczne stosowane w standardach DOCSIS (np. DOCSIS 3.0/3.1). W dokumentacji operatorów kablowych znajdziesz typowe wymagania: dla 64-QAM SNR rzędu ~24 dB, dla 256-QAM już ~30–33 dB, a dla jeszcze wyższych modulacji OFDM w DOCSIS 3.1 wymagania są jeszcze bardziej wyśrubowane. W praktyce oznacza to konieczność bardzo starannego utrzymania sieci HFC: poprawnego poziomowania sygnałów, dobrego ekranowania kabli, wymiany starych złączy F, eliminacji nieszczelności powodujących ingress (wnikanie zakłóceń z eteru), a także pilnowania, żeby wzmacniacze, splittery i odgałęźniki nie wprowadzały zbyt dużego szumu własnego. Moim zdaniem to jest właśnie sedno pracy technika w sieci HFC: nie tylko „podkręcić” modulację w konfiguracji CMTS, ale najpierw zapewnić odpowiedni margines SNR w całym odcinku od głowicy stacji czołowej aż do modemu kablowego abonenta. Tylko wtedy wyższa przepustowość będzie stabilna, bez ciągłych błędów i retransmisji.