W kanale zwrotnym sieci szerokopasmowej jest wymagane stosowanie modulacji odpornych na zakłócenia, do których zalicza się modulację

Poprawna jest odpowiedź z modulacją BPSK, bo właśnie modulacje fazowe z kluczowaniem binarnym są uważane za jedne z najbardziej odpornych na zakłócenia przy niskim stosunku sygnału do szumu (niski SNR). W kanałach zwrotnych sieci szerokopasmowych, np. w sieciach kablowych (DOCSIS), łączu powrotnym w systemach satelitarnych czy w radioliniach, sygnał z abonenta do stacji bazowej jest zwykle słabszy, bardziej narażony na zakłócenia, interferencje i odbicia. Dlatego stosuje się modulacje o dużej odporności na błędy, takie jak BPSK, czasem QPSK, wspierane dodatkowo przez kodowanie korekcyjne (FEC). BPSK (Binary Phase Shift Keying) zmienia wyłącznie fazę fali nośnej między dwoma stanami (0° i 180°), co sprawia, że detekcja sygnału jest relatywnie prosta i skuteczna nawet przy sporym poziomie szumu. Z punktu widzenia teorii informacji, BPSK ma bardzo korzystną charakterystykę błędu bitowego BER w funkcji Eb/N0, dlatego tak często pojawia się w praktyce tam, gdzie sygnał jest słaby lub kanał mocno zaszumiony. W kanałach zwrotnych szerokopasmowych systemów dostępowych często zaczyna się właśnie od BPSK lub QPSK, a dopiero przy lepszych warunkach kanałowych przechodzi się na bardziej złożone modulacje (16QAM, 64QAM), które są mniej odporne na zakłócenia, ale za to zwiększają przepływność. Moim zdaniem warto kojarzyć BPSK z takim trybem „bezpiecznym”, awaryjnym, stosowanym tam, gdzie priorytetem jest niezawodność transmisji, a nie maksymalna szybkość. Właśnie dlatego w projektowaniu kanałów zwrotnych dobrą praktyką jest zaczynanie od najprostszej, bardzo odpornej modulacji fazowej i dopiero w miarę możliwości podnoszenie jej złożoności.