Która technika multipleksacji wykorzystuje powielenie toru transmisyjnego?

Prawidłowa odpowiedź to SDM (Space Division Multiplexing), bo właśnie ta technika polega na fizycznym powieleniu toru transmisyjnego. W SDM nie „upycha się” wielu sygnałów w jednym kablu w czasie czy w częstotliwości, tylko po prostu daje się im osobne ścieżki w przestrzeni. Może to być kilka równoległych par miedzianych w jednym kablu, kilka włókien światłowodowych w jednym płaszczu, albo nawet kilka niezależnych wiązek radiowych kierowanych różnymi antenami. Z punktu widzenia praktyki sieciowej SDM jest bardzo częsty w telekomunikacji szkieletowej: operator zamiast jednego włókna światłowodowego układa np. 24 albo 96 włókien w jednym kablu i każde może przenosić osobny strumień danych. To jest właśnie klasyczny przykład multipleksacji w dziedzinie przestrzennej. W nowoczesnych sieciach światłowodowych stosuje się też tzw. MCF (Multi‑Core Fiber) – jedno włókno ma kilka rdzeni, a każdy rdzeń jest osobnym torem transmisyjnym. To jest już czyste SDM, tylko w bardziej zaawansowanej formie. Moim zdaniem dobrze to pokazuje, że SDM nie miesza sygnałów logicznie, tylko rozdziela je fizycznie. W porównaniu z TDM czy FDM, które „współdzielą” jeden kanał, SDM zwiększa przepustowość przez dodanie kolejnych równoległych kanałów. W praktyce projektowania sieci jest to zgodne z dobrą zasadą skalowania: jeśli można, lepiej dołożyć równoległe ścieżki transmisyjne niż ekstremalnie komplikować jeden tor. Standardy dotyczące kabli światłowodowych (np. ITU‑T G.652, G.657) i kabli miedzianych (np. kable wieloparowe stosowane w xDSL) wprost zakładają takie wielotorowe struktury, które są fizyczną podstawą SDM. W sieciach mobilnych też to widać: sektorowe anteny bazowe, MIMO 4x4 czy 8x8 – to w praktyce różne „ścieżki w przestrzeni”, czyli koncepcja bardzo zbliżona do SDM, wykorzystywana zgodnie z nowoczesnymi standardami LTE i 5G.