Transmisja z podziałem czasowym polega na transmitowaniu sygnału w sposób

Prawidłowa odpowiedź „nieciągły i w określonych momentach czasowych” bardzo dobrze oddaje ideę transmisji z podziałem czasowym, czyli TDM (Time Division Multiplexing). W takim sposobie transmisji pojedynczy fizyczny kanał (np. jedno medium transmisyjne, jedna para przewodów, jedno łącze światłowodowe) jest współdzielony w czasie przez wielu użytkowników albo wiele strumieni danych. Sygnał nie płynie więc w sposób ciągły dla jednego użytkownika, tylko jest dzielony na krótkie szczeliny czasowe (tzw. szczeliny lub sloty czasowe). Każdy użytkownik dostaje swoją szczelinę w określonym, cyklicznie powtarzającym się momencie. Czyli: raz nadaje użytkownik A, za chwilę B, potem C, potem znowu A itd. Moim zdaniem najłatwiej to skojarzyć z harmonogramem na boisku: każdy ma przydzielony swój kawałek czasu i nie wchodzi na boisko kiedy chce, tylko o konkretnej godzinie. W systemach telekomunikacyjnych klasyczne przykłady to ramki E1 (standard ITU-T G.704 i G.732) z 32 szczelinami czasowymi po 64 kb/s, gdzie poszczególne kanały głosowe są właśnie multipleksowane czasowo. Podobnie działa GSM, gdzie w jednym kanale radiowym mamy osiem szczelin czasowych TDMA przydzielanych różnym abonentom. Z praktycznego punktu widzenia TDM zapewnia przewidywalne opóźnienia i gwarantowaną przepływność dla każdego kanału, bo jego slot pojawia się zawsze w tym samym miejscu ramki. To jest jedna z ważniejszych dobrych praktyk w systemach czasu rzeczywistego – deterministyczne planowanie dostępu do medium. Współczesne sieci pakietowe trochę odeszły od „czystego” TDM, ale w transmisji profesjonalnej (np. SDH/SONET, systemy radioliniowe) zasada nieciągłej, ściśle zaplanowanej w czasie transmisji wielu kanałów po jednym medium jest wciąż fundamentem. W skrócie: nieciągłość oznacza podział na dyskretne sloty, a „określone momenty” – sztywny harmonogram tych slotów.