Aby routery, na podstawie znajomości całej topologii sieci i na podstawie wymienianych między sobą informacji o stanie łączy, mogły samodzielnie przeliczać trasy według algorytmu Dijkstry, należy w nich skonfigurować protokół

Poprawną odpowiedzią jest OSPF, ponieważ to właśnie ten protokół jest klasycznym przykładem protokołu routingu typu link-state, który wykorzystuje algorytm Dijkstry do wyznaczania najkrótszych ścieżek. W OSPF każdy router buduje pełną mapę topologii swojej domeny OSPF (tzw. LSDB – Link State Database), na podstawie rozgłaszanych komunikatów o stanie łączy (LSA – Link State Advertisements). Mając taką bazę, router jest w stanie samodzielnie przeliczyć trasy do wszystkich znanych sieci, właśnie przy użyciu algorytmu SPF (Shortest Path First), czyli w praktyce wariantu algorytmu Dijkstry. W przeciwieństwie do protokołów wektor-odległość, takich jak RIP, OSPF nie polega tylko na informacjach typu „do tej sieci jest X skoków”, ale zna całą strukturę obszaru i może dużo precyzyjniej reagować na zmiany, np. awarie łączy czy zmianę kosztów interfejsów. W realnych sieciach firmowych OSPF jest jednym z głównych standardów IGP (Interior Gateway Protocol). Stosuje się go w średnich i dużych sieciach korporacyjnych, w kampusach uczelnianych, w sieciach operatorów, często jako podstawę szkieletu IP. Dzięki podziałowi na obszary (area 0 – backbone i obszary podrzędne) można skalować sieć tak, żeby ilość informacji o stanie łączy nie zalała wszystkich routerów. Moim zdaniem to jest w ogóle jedna z największych zalet OSPF – możliwość logicznego podziału topologii i dobre panowanie nad rozgłaszaniem tras. Ważna jest też metryka. OSPF używa kosztu (cost), który zazwyczaj jest powiązany z przepustowością łącza. Możesz np. sprawić, żeby ruch szedł łączem 1 Gb/s zamiast 100 Mb/s, ustawiając odpowiednio koszty. To jest zgodne z dobrymi praktykami: planowanie metryk tak, żeby trasy odzwierciedlały realne parametry sieci. W nowoczesnych wdrożeniach stosuje się też OSPFv3 dla IPv6, ale zasada działania – wymiana informacji o stanie łączy i liczenie tras Dijkstrą – pozostaje taka sama. Z mojego doświadczenia wynika, że znajomość OSPF i rozumienie, jak działa LSDB oraz SPF, to absolutna podstawa dla każdego, kto chce poważniej zajmować się routingiem i projektowaniem sieci.