Testowanie poprawności odwzorowania i zwielokrotniania w sieciach szerokopasmowych sprowadza się do określenia bitowej stopy błędów, która dla pojedynczego urządzenia <b>nie powinna</b> być większa niż

Poprawna odpowiedź wskazuje przedział bitowej stopy błędów BER na poziomie 10^-13 ÷ 10^-12 dla pojedynczego urządzenia w sieci szerokopasmowej. Taki rząd wielkości jest przyjmowany w praktyce telekomunikacyjnej jako granica, przy której transmisja jest jeszcze uznawana za wysokiej jakości, ale jednocześnie realna do uzyskania w typowych warunkach eksploatacyjnych. W standardach dla sieci szerokopasmowych, czy to SDH, DWDM, czy nowoczesnych systemów Ethernetowych klasy operatorskiej, zakłada się, że pojedynczy element toru transmisyjnego (np. jeden wzmacniacz optyczny, jedno urządzenie multipleksera, jeden odcinek linii) nie może wprowadzać zbyt dużej liczby błędów, bo takich elementów po drodze jest zwykle kilka lub kilkanaście i błędy się kumulują. Moim zdaniem dobrze to widać na prostym przykładzie: jeśli masz 10 urządzeń po drodze, a każde miałoby BER rzędu 10^-9, to końcowa jakość byłaby dramatyczna – praktycznie co jakiś czas leciałyby pakiety z błędami, co rozwala aplikacje czasu rzeczywistego typu VoIP, IPTV czy transmisje korporacyjne. Dlatego w sieciach operatorskich dąży się do BER na poziomie 10^-12 lub lepszym na urządzenie. W testach akceptacyjnych urządzeń szerokopasmowych stosuje się generatory i analizatory wzorcowych sekwencji bitowych (PRBS), które „przepychają” przez urządzenie ogromną liczbę bitów i zliczają błędy. Jeżeli po przesłaniu np. 10^13 bitów liczba błędów nie przekracza założonego progu, uznaje się, że urządzenie spełnia wymagania. W praktyce przekłada się to na stabilną pracę usług takich jak transmisje wideo w wysokiej rozdzielczości, synchronizacja danych między serwerowniami, czy łącza operatorskie między węzłami sieci szkieletowej. Dobra praktyka mówi też, że im wyższa przepływność (10 Gb/s, 100 Gb/s i więcej), tym ostrzejsze wymagania na BER, bo pojedynczy błąd ma większy wpływ na wolumen danych. Ten przedział 10^-13 ÷ 10^-12 jest więc takim sensownym kompromisem między wymaganiami jakościowymi a kosztami i złożonością sprzętu.