Parametrem, który wpływa na jakość transmisji w jednomodowych łączach światłowodowych tworzących sieć rozległą wysokiej przepływności jest

Prawidłowa odpowiedź wskazuje na dyspersję polaryzacyjną (PMD – Polarization Mode Dispersion), która w jednomodowych łączach światłowodowych o wysokiej przepływności jest jednym z kluczowych parametrów ograniczających jakość transmisji. W światłowodzie jednomodowym teoretycznie mamy tylko jeden mod, ale światło może się w nim rozchodzić w dwóch ortogonalnych stanach polaryzacji. Z powodu asymetrii geometrycznej włókna, naprężeń mechanicznych, zginania kabla, różnic temperatur czy nawet sposobu układania w kanalizacji, prędkość propagacji tych dwóch polaryzacji nie jest idealnie taka sama. Powstaje różnica czasów przejścia (DGD – Differential Group Delay), która przy wysokich bitrat’ach, rzędu 10, 40, 100 Gb/s i więcej, prowadzi do rozmycia impulsów, wzrostu błędów bitowych i konieczności stosowania skomplikowanych układów kompensacji. W praktyce operatorzy sieci szkieletowych i metropolitalnych przy projektowaniu torów DWDM patrzą na parametr PMD podawany przez producenta włókna, zwykle w ps/√km, i starają się tak dobrać trasę oraz typ kabla, aby całkowita wartość PMD dla danej długości odcinka nie przekraczała wartości zalecanych np. w normach ITU-T G.652 czy G.655. Stosuje się też aktywne kompensatory PMD oraz zaawansowane modulacje i kodowanie FEC, aby utrzymać wymagany poziom BER. Moim zdaniem w praktyce instalacyjnej często trochę się bagatelizuje PMD przy mniejszych prędkościach, ale w nowoczesnych sieciach 100G/200G/400G to już absolutny „must have” przy analizie jakości łącza. Dlatego przy ocenie jakości transmisji w długich, jednomodowych łączach dalekiego zasięgu dyspersja polaryzacyjna jest jednym z pierwszych parametrów, na który patrzy doświadczony projektant lub inżynier utrzymania sieci optycznej.