Pomiaru całkowitego tłumienia światłowodowego toru transmisyjnego <b>nie można</b> wykonać metodą

Prawidłowo wskazana została metoda reflektometryczna LSA jako ta, którą nie mierzy się całkowitego tłumienia toru światłowodowego. Metoda LSA (Least Squares Approximation) w reflektometrii optycznej OTDR służy głównie do analizy rozkładu tłumienia w funkcji odległości, czyli do wyznaczania tłumienia jednostkowego [dB/km] na prostych odcinkach włókna. OTDR z algorytmem LSA dopasowuje prostą do fragmentu śladu reflektometrycznego i na tej podstawie liczy nachylenie krzywej, a więc tłumienie rozłożone po długości. To jest świetne narzędzie do lokalizowania uszkodzeń, zgięć, złącz o podwyższonym tłumieniu, ale nie jest to klasyczna metoda pomiaru całkowitego tłumienia toru zgodnie z praktyką eksploatacyjną i wymaganiami norm transmisyjnych. W praktyce, gdy chcemy znać całkowite tłumienie łącza „od gniazda do gniazda”, stosujemy przede wszystkim metodę wtrąceniową (transmisyjną) – źródło światła + miernik mocy, zgodnie z IEC 61280-4-1 czy zaleceniami ITU-T. Dodatkowo stosuje się metodę dwupunktową, zwaną metodą odcięcia, która porównuje poziomy mocy na początku i na końcu toru, przy znanych warunkach wzbudzenia modów. Z mojego doświadczenia to właśnie te metody są wymagane przy odbiorach instalacji FTTx, LAN czy sieci szkieletowych, bo dają bezpośredni wynik całkowitego tłumienia w dB. Reflektometria 2PA (klasyczny pomiar OTDR z analizą dwóch punktów) potrafi oszacować tłumienie między dwoma refleksami lub markerami na śladzie, ale nadal jest to bardziej narzędzie diagnostyczne niż referencyjna metoda odbiorcza całego toru. Dlatego powiedzenie, że pomiaru całkowitego tłumienia nie można wykonać metodą reflektometryczną LSA, jest jak najbardziej zgodne z dobrą praktyką: LSA służy do analizy odcinków i charakterystyki włókna, a nie do formalnego pomiaru całkowitego tłumienia całego toru transmisyjnego.