Kabel przeznaczony do transmisji danych, posiadający stalową żyłę miedziowaną, w stosunku do kabla z żyłą całkowicie miedzianą o takim samym przekroju, charakteryzuje się

Prawidłowa odpowiedź wynika wprost z podstaw fizyki materiałów przewodzących. Stal ma znacznie większą rezystywność niż miedź, czyli gorzej przewodzi prąd stały. W kablu ze stalową żyłą miedziowaną (tzw. CCS – Copper Clad Steel) tylko cienka warstwa zewnętrzna jest miedziana, a rdzeń jest stalowy. Przy prądzie stałym prąd płynie przez cały przekrój przewodnika, więc wypadkowa rezystancja takiej żyły jest większa niż w przypadku żyły wykonanej w 100% z miedzi o tym samym przekroju geometrycznym. To właśnie dlatego mówi się, że kabel CCS ma większą rezystancję stałoprądową. W praktyce oznacza to większe spadki napięcia przy zasilaniu DC, większe straty mocy i konieczność dokładniejszego liczenia długości linii, jeśli przez ten przewód ma płynąć istotny prąd stały albo niskoczęstotliwościowy. Z mojego doświadczenia w instalacjach sieciowych i CCTV jest tak, że kable stalowe miedziowane bywają kuszące ceną, ale do zasilania kamer na duże odległości potrafią narobić kłopotów – właśnie przez wyższą rezystancję. Dlatego w dobrych praktykach projektowych (choćby zalecenia producentów okablowania strukturalnego, normy typu ISO/IEC 11801 czy wytyczne producentów systemów alarmowych) zwykle podkreśla się, żeby do przesyłu zasilania i sygnałów niskoczęstotliwościowych używać pełnomiedzianych przewodów. Kable stalowe miedziowane są bardziej sensowne tam, gdzie dominuje prąd wysokiej częstotliwości (np. RF), bo wtedy efekt naskórkowy powoduje, że prąd płynie głównie w miedzianej warstwie zewnętrznej i wyższa rezystancja rdzenia staje się mniej istotna. Do typowego zasilania DC albo transmisji na niskich częstotliwościach – zdecydowanie lepiej wypada żyła całkowicie miedziana, właśnie dzięki znacznie niższej rezystancji stałoprądowej i mniejszym spadkom napięcia.