Rysunek przedstawia zwielokrotnienie

Na rysunku pokazano klasyczne zwielokrotnienie WDM (Wavelength Division Multiplexing), czyli zwielokrotnianie w dziedzinie długości fali w światłowodzie. Widać kilka kanałów optycznych opisanych jako λ1, λ2, λ3, λ4, które są łączone w jednym włóknie, a potem po drugiej stronie z powrotem rozdzielane. To jest dokładnie idea WDM: każdy kanał ma inną długość fali (inny „kolor światła”), ale wszystkie propagują się równocześnie tym samym torem optycznym. Moim zdaniem to jedno z najważniejszych zagadnień w nowoczesnych sieciach szkieletowych. W praktyce WDM stosuje się w sieciach operatorów telekomunikacyjnych, w łączach między miastami, w sieciach DWDM/CWDM, w połączeniach centrów danych, a także w systemach zgodnych z zaleceniami ITU-T, np. serii G.694.x (siatka długości fal). Dzięki WDM można z jednego włókna „wycisnąć” terabity na sekundę, zamiast kłaść dziesiątki nowych kabli. Dobre praktyki mówią, żeby precyzyjnie planować odstępy między kanałami, moc optyczną, budżet tłumienia, a także używać odpowiednich multiplekserów/demultiplekserów i filtrów optycznych, często opartych na siatkach dyfrakcyjnych lub filtrach cienkowarstwowych. Warto też odróżnić WDM od pozostałych metod. FDM pracuje na poziomie częstotliwości w systemach elektrycznych lub radiowych, TDM dzieli czas na szczeliny, a CDM wykorzystuje różne kody rozpraszające. Na rysunku jednak kluczowe są oznaczenia λ oraz fakt, że mamy typowy tor światłowodowy z multiplekserem i demultiplekserem optycznym. W systemach DWDM (Dense WDM) kanały są bardzo gęsto upakowane, w CWDM (Coarse WDM) – rzadsze, ale zasada działania identyczna jak na tym schemacie. Z mojego doświadczenia dobrze jest kojarzyć WDM od razu z nowoczesnymi sieciami optycznymi, standardami ITU-T i sprzętem jak OADM, ROADM, transpondery, muxpondery – to się potem często pojawia w praktyce zawodowej.