Która z metod wprowadzania kabli światłowodowych do kanalizacji teletechnicznej podczas budowy infrastruktury sieci rozległej została przedstawiona na rysunku?

Na rysunku pokazano klasyczną metodę tłoczkową bez wspomagania, stosowaną przy wprowadzaniu kabli światłowodowych do kanalizacji teletechnicznej. Kluczowy jest tu tzw. tłoczek ciągowy, który przemieszcza się wewnątrz rury kanalizacyjnej, ciągnąc za sobą kabel poprzez pończochę kablową. Sprężone powietrze z kompresora nie służy tutaj do „unoszenia” kabla w rurze, tylko do napędzania głowicy pneumatycznej i urządzeń pomocniczych, natomiast sam kabel jest mechanicznie przeciągany przez przeciągarkę PKR 50. Nie ma tu typowego nadmuchu kabla w przestrzeni pierścieniowej, czyli tego, co w praktyce nazywamy metodą strumieniową lub metodą z pneumatycznym wspomaganiem. W systemach zgodnych z wytycznymi operatorów (np. Orange, Netia, inni duzi operatorzy) oraz z zaleceniami producentów kabli, metoda tłoczkowa bez wspomagania jest stosowana głównie na krótszych odcinkach, w istniejącej kanalizacji, gdzie liczy się kontrola siły ciągnięcia i ochrona włókien przed nadmiernym rozciąganiem. Z mojego doświadczenia jest to metoda dość „pewna”, choć wolniejsza i bardziej pracochłonna niż nowoczesne wdmuchiwanie. W praktyce monterzy cały czas obserwują wartość siły ciągnięcia (często za pomocą dynamometru) i pilnują, żeby nie przekroczyć dopuszczalnych parametrów z karty katalogowej kabla. Warto też pamiętać o odpowiednim przygotowaniu kanalizacji: czyszczeniu, przedmuchaniu, czasem użyciu pilota i smaru kablowego. To wszystko ma ogromny wpływ na realny zasięg przeciągania. Metoda tłoczkowa bez wspomagania jest szczególnie przydatna tam, gdzie nie ma możliwości zastosowania specjalistycznych maszyn do wdmuchiwania lub gdy odcinki są krótkie, a trasa ma sporo załamań i studni pośrednich.