Aby routery na podstawie znajomości topologii sieci i informacji o stanie łączy mogły samodzielnie przeliczać trasy według algorytmu Dijkstry, należy w nich skonfigurować protokół

Prawidłowa odpowiedź to OSPF, ponieważ jest to klasyczny przykład protokołu routingu typu link-state, który właśnie korzysta z algorytmu Dijkstry do wyznaczania najkrótszych ścieżek. W OSPF każdy router buduje pełną bazę wiedzy o topologii danej domeny routingu (LSDB – Link-State Database), na podstawie wymiany LSA (Link-State Advertisements) z innymi routerami. Mając taką „mapę” sieci, router uruchamia algorytm SPF (Shortest Path First), czyli praktycznie implementację algorytmu Dijkstry, i wylicza najlepsze trasy do wszystkich znanych sieci. To jest zupełnie inne podejście niż w protokołach distance-vector, gdzie router zna tylko swoich sąsiadów i odległość do sieci, a nie pełną topologię. W praktyce OSPF jest standardem w średnich i dużych sieciach firmowych, w sieciach operatorów, w kampusach uczelnianych. Stosuje się go, gdy zależy nam na szybkim zbieżaniu (konwergencji), dobrej skalowalności i zaawansowanych możliwościach typu podział na obszary (area 0, area stub, NSSA), różne typy LSA, wsparcie dla VLSM i CIDR. Z mojego doświadczenia OSPF jest też dużo wygodniejszy w utrzymaniu niż stare protokoły distance-vector – łatwiej kontrolować ruch, lepiej reaguje na awarie łączy, a konfiguracja oparta na area i cost pozwala świadomie sterować ruchem. W dobrych praktykach projektowania sieci przyjmuje się, że OSPF używamy tam, gdzie RIPv2 po prostu już nie daje rady: dużo routerów, wiele podsieci, redundantne łącza, wymaganie szybkiego przełączania po awarii. Warto też pamiętać, że OSPF jest otwartym standardem (opisanym w RFC 2328 i nowszych), więc działa między różnymi producentami – Cisco, Juniper, Mikrotik, HP i cała reszta. To jest typowy wybór w profesjonalnym środowisku, jeśli mówimy o link-state i algorytmie Dijkstry.