W kanale dosyłowym sieci kablowej stosowane są modulacje charakteryzujące się wysoką sprawnością, relatywnie wysokim odstępem sygnału od szumu oraz dużym współczynnikiem wykorzystania pasma dzięki czemu umożliwiają szybką transmisję w kanale o małej szerokości. Przykładem takiej modulacji jest

Poprawna odpowiedź to 64QAM, bo właśnie modulacje QAM o wysokim rzędzie (np. 16QAM, 64QAM, 256QAM) są standardowo stosowane w kanałach dosyłowych sieci kablowych, gdzie liczy się bardzo duża przepływność przy ograniczonej szerokości pasma. 64QAM koduje 6 bitów w jednym symbolu (2^6 = 64), dzięki czemu w tym samym paśmie można „upchnąć” znacznie więcej danych niż przy prostszych modulacjach, jak QPSK czy 2FSK. Moim zdaniem to jest takie klasyczne rozwiązanie kompromisowe: z jednej strony wysoka efektywność widmowa, z drugiej – jeszcze sensowne wymagania co do jakości toru (SNR, zniekształcenia nieliniowe). W praktyce w systemach kablowych DOCSIS (np. EuroDOCSIS 3.0, 3.1 w wersjach wstecz kompatybilnych) modulacja 64QAM jest powszechnie używana w kanałach downstream i w niektórych konfiguracjach upstream, jeśli warunki są wystarczająco dobre. Operator kablowy może przełączać się między 16QAM, 64QAM, a nawet 256QAM w zależności od jakości sieci i poziomu zakłóceń. Dobra praktyka jest taka, żeby przy projektowaniu sieci kablowej zapewnić odpowiedni odstęp sygnał–szum (SNR rzędu kilkudziesięciu dB), niski poziom intermodulacji i równomierną charakterystykę amplitudowo–fazową, bo modulacje QAM są na to bardzo wrażliwe. W zamian dostajemy wysoki współczynnik wykorzystania pasma, co wprost przekłada się na większe prędkości internetu i większą liczbę kanałów TV w tym samym paśmie. W sieciach HFC (Hybrid Fiber Coax) 64QAM to taki trochę „złoty środek” – szczególnie tam, gdzie nie można jeszcze przejść na wyższe rzędy jak 256QAM lub OFDM z wysokorządową QAM w DOCSIS 3.1. Z mojego doświadczenia, jeśli w testach jakości toru kablowego 64QAM działa stabilnie, to znaczy, że sieć jest już naprawdę przyzwoicie utrzymana.