Która z wymienionych technik multipleksacji wykorzystuje powielenie toru transmisyjnego?

Prawidłowa odpowiedź to SDM (Space Division Multiplexing), bo tylko ta technika opiera się bezpośrednio na powieleniu toru transmisyjnego w przestrzeni. W SDM nie „ściskamy” wielu sygnałów w jednym kablu za pomocą czasu czy częstotliwości, tylko fizycznie zwiększamy liczbę niezależnych ścieżek transmisyjnych. Może to być więcej par miedzianych w kablu, więcej włókien światłowodowych w jednym kablu, albo nawet wiele równoległych falowodów czy kanałów w jednej strukturze. Czyli zamiast jednego toru – mamy ich kilka obok siebie i każdy niesie osobny strumień danych. W praktyce bardzo dobrze to widać w światłowodach: nowoczesne systemy SDM wykorzystują wiele równoległych włókien w jednym kablu podmorskim, a nawet tzw. wielordzeniowe włókna (multi-core fiber), gdzie w jednym włóknie jest kilka rdzeni optycznych. Z punktu widzenia operatora to jest klasyczne „dołożenie torów”, żeby zwiększyć przepustowość całej infrastruktury. W sieciach dostępowych czy szkieletowych planowanie SDM to po prostu dobra praktyka: przy projektowaniu tras kablowych zostawia się nadmiar włókien (tzw. dark fiber), żeby później można było zwiększyć przepustowość bez przebudowy całej sieci. Moim zdaniem to jest jedna z najbardziej „fizycznych” technik multipleksacji – zamiast kombinować z parametrami sygnału, dokładamy po prostu kolejne równoległe drogi. W standardach operatorów telekomunikacyjnych (np. ITU-T, zalecenia z serii G.65x) widać wyraźne podejście, że SDM, razem z WDM, to podstawa skalowania przepustowości w sieciach światłowodowych. Co ważne, SDM dobrze łączy się z innymi technikami – na jednym kablu możemy mieć wiele włókien (SDM), a w każdym włóknie wiele długości fali (WDM) i jeszcze podział czasowy (TDM). Ale sam pomysł „powielenia toru transmisyjnego” to właśnie esencja SDM.