W transmisji światłowodowej II okno transmisyjne odpowiada fali świetlnej o długości

Poprawna odpowiedź to 1310 nm, bo właśnie ta długość fali jest klasycznie nazywana II oknem transmisyjnym w światłowodach. Historycznie podzielono zakres pracy włókna na tzw. okna transmisyjne: pierwsze około 850 nm, drugie około 1310 nm i trzecie około 1550 nm. Z punktu widzenia technika telekomunikacji II okno (1310 nm) jest o tyle ważne, że w standardowym włóknie jednomodowym (np. G.652) w tym zakresie występuje minimalna dyspersja chromatyczna, czyli impuls świetlny prawie się nie „rozjeżdża” w czasie. To przekłada się na mniejsze zniekształcenia sygnału, co ma znaczenie szczególnie przy krótszych i średnich odcinkach sieci, np. w sieciach miejskich MAN czy odcinkach dosyłowych między centralami. Moim zdaniem warto zapamiętać, że 1310 nm to taki „złoty środek” pomiędzy starszą technologią na 850 nm (światłowody wielomodowe, krótkie dystanse) a typowymi systemami dalekiego zasięgu na 1550 nm. W praktyce bardzo wiele urządzeń Ethernetowych dla SMF (np. 1GBASE-LX, 10GBASE-LR) obsługuje właśnie okolice 1310 nm, co jest zgodne z zaleceniami ITU-T oraz z normami IEEE dla Ethernetu. W sieciach operatorskich 1310 nm często wykorzystuje się do kanałów zwrotnych, sygnałów sterujących albo prostszych łączy punkt–punkt, gdzie nie ma potrzeby stosowania zaawansowanej kompensacji dyspersji. W standardach takich jak ITU-T G.652 opisuje się dokładnie charakterystykę tłumienia i dyspersji włókna w pasmach 1310 nm i 1550 nm. W II oknie transmisyjnym tłumienie jest nieco większe niż przy 1550 nm, ale za to dyspersja jest minimalna, więc dla średnich odległości to bardzo rozsądny kompromis. W praktyce instalator, który umie skojarzyć 1310 nm z II oknem, szybciej dobierze odpowiedni typ modułu SFP, rodzaj włókna oraz oszacuje możliwy zasięg i przepływność łącza. To jest taka podstawowa wiedza, która później bardzo ułatwia czytanie kart katalogowych i dokumentacji projektowej sieci światłowodowych.