W systemach HFC stosuje się różne poziomy mierzonych sygnałów dla transmisji analogowej i cyfrowej, wynika to z

Prawidłowa odpowiedź wynika z tego, jak fizycznie „zachowuje się” moc sygnału analogowego i cyfrowego w kablu HFC. W systemach HFC (Hybrid Fiber Coax) mamy do czynienia z wieloma nośnymi umieszczonymi w jednym paśmie – dawniej dużo kanałów analogowych TV, dziś głównie cyfrowe QAM/OFDM. Sygnał analogowy (np. PAL) to pojedyncza wąskopasmowa nośna z modulacją amplitudy i częstotliwości, gdzie moc koncentruje się mocno w jednym kanale. Sygnał cyfrowy QAM to z kolei szerokopasmowy sygnał wielosymbalowy, w którym moc rozkłada się „równomierniej” po całej szerokości kanału. Z tego powodu inny jest poziom mocy w dBmV przypadający na 1 Hz, na 1 kanał oraz na cały MUX cyfrowy. W praktyce projektowania sieci HFC przyjmuje się inne poziomy referencyjne: typowo nośne analogowe ustawia się wyżej (np. 6…10 dB powyżej) względem nośnych cyfrowych QAM, właśnie przez odmienny rozkład mocy i wymagania co do odstępów C/N i MER. Standardy branżowe, jak zalecenia CableLabs dla DOCSIS, jasno podają zalecane poziomy dla downstreamu: dla QAM256 zwykle ok. 0…+10 dBmV na gnieździe abonenckim, a dla dawnych kanałów analogowych dopuszczano wyższe poziomy, żeby zapewnić odpowiedni odstęp sygnał/szum przy subiektywnie dobrej jakości obrazu. Gdy technik ustawia wzmacniacz liniowy albo wzmacniacz budynkowy, dobiera poziomy tak, by zachować właściwy „balans” między mocą nośnych analogowych i cyfrowych, uwzględniając ich rozkład mocy w paśmie oraz nieliniowości toru (CSO, CTB). Moim zdaniem to jest jedno z kluczowych praktycznych zagadnień w HFC: rozumieć, że nie wystarczy patrzeć na „jeden poziom w dBmV”, trzeba zawsze myśleć o tym, na jaką szerokość kanału ta moc się rozlewa i jak wpływa to na parametry modulacji cyfrowej i analogowej.