W kanale dosyłowym stosowane są modulacje charakteryzujące się wysoką sprawnością, dzięki czemu umożliwiają szybką transmisję w kanale o małej szerokości. Przykładem takiej modulacji jest

Prawidłowa odpowiedź to 64QAM, bo właśnie modulacje wielopoziomowe QAM (Quadrature Amplitude Modulation) są projektowane pod kątem bardzo wysokiej efektywności widmowej. W prostych słowach: w wąskim kanale potrafią „upchnąć” dużo bitów na sekundę. 64QAM przenosi 6 bitów w jednym symbolu (2^6 = 64 stanów), więc przy tej samej szerokości pasma możemy przesłać wielokrotnie więcej danych niż np. przy 2FSK czy nawet QPSK. To jest dokładnie to, o co chodzi w kanałach dosyłowych (backhaul): maksymalna przepływność przy ograniczonym paśmie radiowym. W praktyce 64QAM spotkasz w radioliniach mikrofalowych, w LTE, w Wi-Fi (np. 802.11n/ac) i w nowoczesnych systemach transmisyjnych punkt-punkt. W standardach telekomunikacyjnych bardzo często podaje się tzw. efektywność widmową w bit/s/Hz. Dla 64QAM jest ona dużo wyższa niż dla prostych modulacji dwustanowych czy czterostanowych. Oczywiście jest pewien haczyk: im wyższy rząd QAM (16QAM, 64QAM, 256QAM…), tym większe wymagania co do stosunku sygnał/szum (SNR) i jakości łącza. Taka modulacja jest bardziej wrażliwa na zakłócenia, zaniki sygnału, błędy fazy i amplitudy. Dlatego w dobrych praktykach projektowania sieci radiowych stosuje się adaptacyjne modulacje i kodowanie (AMC): gdy warunki są dobre, system przełącza się na 64QAM albo wyżej, żeby wycisnąć maksymalny throughput; gdy pogoda kiepska, deszcz, duże tłumienie, schodzi się do 16QAM, QPSK czy nawet BPSK. Moim zdaniem właśnie zrozumienie tego kompromisu między przepływnością a odpornością na zakłócenia jest kluczowe w technice radiowej. W kanałach dosyłowych, gdzie zwykle mamy dobrze zaplanowane trasy, anteny kierunkowe i stabilne łącze, 64QAM (a nawet wyższe rzędy) to standardowa, sprawdzona w boju modulacja dla szybkiej transmisji w wąskim paśmie.