Na podstawie schematu zastępczego linii długiej można określić impedancję falową, która opisana jest wzorem nr 1. W przypadku linii bezstratnej wzór upraszcza się do<br> Wzór nr 1: $$Z = \sqrt{\frac{R + j\omega L}{G + j\omega C}}$$

Wybór odpowiedzi A jest trafny, ponieważ odpowiada ona definicji impedancji falowej w kontekście linii długiej bezstratnej. W tym przypadku pomijamy rezystancję R i konduktancję G, co pozwala na uproszczenie wzoru nr 1 do postaci Z = √(L/C). Taka sytuacja zachodzi, gdy mamy do czynienia z linią, w której straty energii są znikome, co jest kluczowe w zastosowaniach telekomunikacyjnych i systemach przesyłu sygnałów. Przykładem mogą być linie mikrofalowe, gdzie efektywność przesyłania energii jest istotnie uzależniona od impedancji falowej. Dobrze dobrana impedancja falowa zmniejsza odbicia sygnału na styku różnych elementów systemu, co jest zgodne z zasadami projektowania systemów RF (Radio Frequency). Używanie wzoru Z = √(L/C) w praktycznych zastosowaniach pozwala na optymalizację parametrów linii oraz minimalizowanie strat sygnału, co jest kluczowe dla zachowania wysokiej jakości przesyłanych danych. Zrozumienie tych zasad jest fundamentem w projektowaniu nowoczesnych systemów komunikacyjnych.