Główną właściwością protokołów routingu wykorzystujących metrykę stanu łącza (ang. link state) jest

Prawidłowa odpowiedź to przesyłanie pakietów drogami o najniższym koszcie, co jest fundamentalną cechą protokołów rutingu opartych na metryce stanu łącza. W protokołach tych, takich jak OSPF (Open Shortest Path First) czy IS-IS (Intermediate System to Intermediate System), każdy węzeł w sieci ma pełną wiedzę na temat struktury topologii sieci. Węzły te zbierają informacje o stanie łączy (np. przepustowości, opóźnieniu) i przekazują je do innych węzłów. Na podstawie tych danych, protokoły te obliczają najlepsze trasy do przesyłania danych, w oparciu o metrykę, która często uwzględnia koszt, a nie tylko liczbę przeskoków. Przykładem praktycznym jest sytuacja, gdy w sieci są różne ścieżki do tego samego celu, ale jedna z nich ma znacznie mniejsze opóźnienie i wyższą przepustowość. Protokoły oparte na metryce stanu łącza wybiorą tę trasę, co zwiększa efektywność przesyłania danych i zmniejsza obciążenie sieci. Dobrą praktyką w administracji sieciowej jest wykorzystanie tych protokołów do dynamicznego dostosowywania tras w przypadku awarii lub zmian w topologii, co zapewnia ciągłość działania sieci.