Który z adresów może być użyty do adresacji w sieci publicznej?

Adres 172.32.1.242 jest przykładem adresu IP, który może być używany w sieci publicznej. Wynika to z faktu, że nie należy on do zakresu adresów prywatnych zdefiniowanych przez RFC 1918. Adresy prywatne, takie jak 10.0.0.0–10.255.255.255 czy 172.16.0.0–172.31.255.255 oraz 192.168.0.0–192.168.255.255, są zarezerwowane do użytku wewnętrznego w sieciach lokalnych i nie są routowane w internecie. W praktyce, żeby urządzenie było bezpośrednio osiągalne z internetu, musi mieć publiczny adres IP – taki właśnie jak 172.32.1.242, bo leży poza przedziałem 172.16.0.0–172.31.255.255. Tego typu adresy przydzielają organizacje zarządzające np. RIPE czy ARIN. Z własnego doświadczenia wiem, że administratorzy czasem mylą te zakresy, szczególnie gdy chodzi o adresy z klasy B, które są trochę mniej intuicyjne niż 10.x.x.x czy 192.168.x.x. W praktyce, konfigurując serwer czy router, zawsze warto sprawdzić, czy przypisany adres faktycznie jest publiczny, np. korzystając z dokumentacji lub narzędzi sieciowych. W sieciach firmowych czasami spotkałem się z próbami używania adresów prywatnych do komunikacji między oddziałami firmy przez internet, co potem prowadziło do sporych problemów z routingiem i bezpieczeństwem. Dlatego właśnie rozróżnienie zakresów adresów publicznych i prywatnych to podstawa pracy każdego sieciowca.