Która z klas ruchowych technologii ATM jest przewidziana dla źródeł o niezdefiniowanej szybkości transmisji realizujących nieregularny transfer dużych porcji informacji w miarę dostępności łącza?

Poprawna jest klasa UBR (Unspecified Bit Rate), bo dokładnie ona w ATM jest przewidziana dla źródeł o niezdefiniowanej szybkości transmisji, które wysyłają duże porcje danych nieregularnie i tylko wtedy, kiedy w sieci jest wolne pasmo. W UBR sieć ATM nie gwarantuje żadnych parametrów jakościowych typu przepływność minimalna, opóźnienie czy jitter. Moim zdaniem najlepiej kojarzyć UBR z ruchem typu „best effort”, bardzo podobnie jak w klasycznym internecie – jak jest miejsce, to dane jadą, jak nie ma, to czekają albo są odrzucane. Typowe zastosowania to np. transfer plików, kopie zapasowe, ruch e‑mail, różne zadania wsadowe, gdzie nie ma ostrych wymagań czasowych. W standardach ATM (ITU-T I.371, rekomendacje ATM Forum) UBR opisuje się jako klasę bez gwarancji QoS, przeznaczoną właśnie dla ruchu tła, dużych, sporadycznych zlewek danych, gdzie ważniejsza jest efektywność wykorzystania łącza niż czas dostarczenia. W konfiguracji sieci inżynierowie zwykle rezerwują zasoby dla klas CBR czy rt-VBR, a pozostałe „dziury” w paśmie wypełniają ruchem UBR. UBR nie wymaga skomplikowanej sygnalizacji parametrów ruchu – źródło po prostu wysyła komórki w miarę potrzeb, a sieć może je odrzucać przy przeciążeniu bez łamania żadnej umowy ruchowej. Z mojego doświadczenia warto pamiętać, że UBR jest idealny tam, gdzie ewentualne straty lub większe opóźnienia nie rozwalą aplikacji, ale za to pozwalają maksymalnie dociążyć łącze i nie marnować przepustowości, która i tak by się marnowała, gdy aplikacje czasu rzeczywistego akurat nic nie wysyłają.