Które rozszerzenie ma plik z dźwiękiem nieskompresowanym?

Plik z rozszerzeniem .wav to klasyczny przykład nieskompresowanego formatu dźwięku, znany i wykorzystywany w technice audio od lat dziewięćdziesiątych. WAV (czyli Waveform Audio File Format) bazuje na standardzie RIFF, który pozwala na przechowywanie dźwięku w postaci dokładnych próbek, bez żadnych strat jakościowych. Oznacza to, że kiedy nagrywasz dźwięk na przykład w studiu lub importujesz ścieżkę do programu DAW, plik .wav zachowuje pełne spektrum informacji audio – nic nie jest wycinane czy upraszczane, jak to bywa w formatach skompresowanych. Z mojego doświadczenia ten format to absolutna podstawa przy profesjonalnej obróbce dźwięku, masteringu czy archiwizacji ważnych materiałów. Standardowo pliki WAV mają rozdzielczość 16 lub 24 bity i częstotliwość próbkowania 44,1 lub 48 kHz, co daje bardzo wierny zapis sygnału, praktycznie bez słyszalnych zniekształceń. Branżowo uznaje się, że .wav to bezpieczny wybór, jeśli zależy ci na najwyższej jakości, chociaż zajmuje sporo miejsca na dysku. Warto też wiedzieć, że poza Windows WAV jest czytany przez praktycznie każde oprogramowanie muzyczne, co ułatwia wymianę plików między różnymi środowiskami. Moim zdaniem każdy, kto na poważnie zajmuje się dźwiękiem, powinien znać różnicę między .wav a formatami stratnymi – to po prostu podstawa branżowa, o której się nie zapomina.