Jeżeli sieć LAN składa się z tylko jednego koncentratora, do którego są podłączone wszystkie inne urządzenia sieciowe, to można powiedzieć, że sieć ta zbudowana jest w oparciu o topologię

Sieć LAN oparta na jednym koncentratorze, do którego podłączone są wszystkie urządzenia, to klasyczny przykład topologii gwiazdy. W tej architekturze każde urządzenie ma połączenie punkt–punkt z centralnym węzłem, którym w praktyce jest właśnie koncentrator (hub) lub – częściej w nowoczesnych sieciach – switch. Takie rozwiązanie ma kilka mocnych stron. Po pierwsze, awaria jednego kabla lub urządzenia końcowego nie wpływa na pracę całej sieci, bo reszta nadal działa normalnie (no, chyba że padnie sam koncentrator, wtedy niestety całość siada). Po drugie, konfiguracja i rozbudowa są proste – wystarczy podpiąć nowy kabel do koncentratora i gotowe, nie trzeba kombinować jak w innych topologiach. To podejście jest zgodne z dobrymi praktykami branżowymi, bo daje przejrzystość zarządzania siecią, łatwą segmentację i niezły poziom bezpieczeństwa. Moim zdaniem sporo szkół i firm do dziś korzysta z gwiazdy, zwłaszcza przy użyciu switchy – to jest standard opisany choćby w dokumentacji Ethernetu. Dodatkowo, pozwala łatwo diagnozować problemy, bo wiadomo, gdzie szukać usterki. Warto też pamiętać, że koncentrator działa na warstwie fizycznej modelu OSI, a switch już na drugiej, co daje jeszcze więcej możliwości. W praktyce, jeśli widzisz w szafie rack kilka urządzeń spiętych do jednego centralnego punktu, praktycznie zawsze masz do czynienia z topologią gwiazdy.