W niektórych programach można używać zwykłej klawiatury QWERTY jako 6-klawiszowej klawiatury brajlowskiej. Punktom 1-2-3-4-5-6 znaku brajlowskiego są przyporządkowane odpowiednio klawisze:

Wybrałeś poprawny układ klawiszy: F-D-S-J-K-L, co rzeczywiście odpowiada punktom 1-2-3-4-5-6 w brajlu podczas korzystania ze zwykłej klawiatury QWERTY jako emulacji klawiatury brajlowskiej. Taki mapping nie jest przypadkowy – przyjęto go praktycznie na całym świecie, bo odzwierciedla ergonomię ustawienia palców na home row, czyli tzw. „pozycję bazową”, którą zna każdy, kto miał kiedyś lekcje szybkiego pisania. Z lewej strony są trzy klawisze dla lewej dłoni (F, D, S), z prawej trzy dla prawej (J, K, L), więc bez patrzenia można szybko i precyzyjnie wpisywać znaki brajlowskie dokładnie tak, jakby to była fizyczna maszyna Perkinsa. Moim zdaniem to bardzo sprytne rozwiązanie dla osób niewidomych albo słabowidzących, bo nie muszą inwestować w drogi sprzęt specjalistyczny – wystarczy zwykły komputer i odpowiedni program (np. NVDA z wtyczkami albo Edytor Brajla). Zresztą w wielu szkoleniach i podręcznikach – czy to w Polsce, czy za granicą – znajdziesz dokładnie taki układ. Warto też wiedzieć, że niektóre programy pozwalają zmapować inne klawisze, ale domyślnie wszędzie funkcjonuje właśnie F-D-S-J-K-L. Takie podejście mocno ułatwia naukę oraz późniejsze korzystanie z technologii asystujących. Generalnie, znajomość tej konwencji to podstawa dla każdego, kto chce pracować z brajlem cyfrowo, więc naprawdę przydaje się w praktyce.