Na rysunku pokazany jest pożar

To jest właśnie klasyczny przykład pożaru całkowitego lasu. Takie pożary są jednymi z najbardziej niebezpiecznych i trudnych do opanowania, bo obejmują jednocześnie pokrywę gleby, podszyt, pnie, konary, a nawet korony drzew. W praktyce oznacza to, że ogień rozprzestrzenia się bardzo szybko, bo ma mnóstwo paliwa: zarówno suche liście, gałęzie, jak i żywą materię drzewną. Właśnie dlatego, według polskich standardów strażackich i leśnych, takie pożary są określane jako najbardziej złożone – wymagają zaangażowania dużych sił i środków, często łącznie z użyciem samolotów czy śmigłowców gaśniczych. Moim zdaniem, warto zawsze pamiętać, że taki pożar praktycznie niszczy całe siedlisko leśne, co stanowi ogromną stratę ekologiczną i gospodarczą. W podręcznikach do ochrony przeciwpożarowej lasów podkreśla się, że w przypadku pożaru całkowitego niemożliwe jest kontrolowanie ognia tylko z ziemi – trzeba stosować bardziej złożone metody, jak przeciwwypalanie czy budowa pasów przeciwpożarowych. Na zdjęciu wyraźnie widać płonące korony drzew, silny ogień na całej wysokości, co jednoznacznie wskazuje na pożar całkowity. W praktyce, jeśli ogień jest widoczny zarówno w podszycie, jak i w koronach, nie mamy wątpliwości, że mamy do czynienia z najcięższą możliwą kategorią pożaru leśnego.