Który rodzaj zwarcia koron drzew przedstawiono na rysunku?

To właśnie przykład pełnego zwarcia koron drzew. Widzisz, jak korony sąsiadujących drzew praktycznie stykają się ze sobą, a przestrzeń między nimi jest bardzo mała lub wręcz nieobecna – tak powinno wyglądać pełne zwarcie. Ten typ zwarcia jest charakterystyczny dla drzewostanów o wysokiej gęstości, gdzie drzewa konkurują o światło. Pełne zwarcie koron to typowy wskaźnik dojrzałego lasu, w którym drzewa stworzyły niemal jednolitą powierzchnię liści, ograniczając dostęp światła do dolnych warstw. W praktyce leśnej taki stan jest pożądany przez pewien czas, bo ogranicza rozwój podszytu i samosiewów, co ułatwia gospodarkę leśną. Ale trzeba uważać – jeśli zwarcie trwa zbyt długo bez odpowiedniej pielęgnacji, drzewa zaczną się wzajemnie zagłuszać, mogą się wyłamywać i chorować. W podręcznikach i normach, np. Instrukcji Urządzania Lasu, podkreśla się, że odpowiednie rozluźnianie zwarcia przez cięcia pielęgnacyjne jest kluczowe dla utrzymania zdrowego i stabilnego drzewostanu. Z mojego doświadczenia, widok pełnego zwarcia najłatwiej spotkać w młodnikach lub w lasach nieprzerzedzanych przez długi czas – tworzy się wtedy efekt „zielonego sufitu”, praktycznie bez prześwitów.