Dłużyca to drewno okrągłe

Dłużyca to pojęcie, które w branży leśnej i drzewnej ma konkretne znaczenie i jest ściśle zdefiniowane przez odpowiednie normy – głównie Polską Normę PN-92/D-95017 oraz regulacje Lasów Państwowych. Określa się nią drewno okrągłe, które zostało ścięte, okrzesane i uporządkowane, ale jego długość minimalna wynosi właśnie 6,1 metra, przy czym dotyczy to zarówno drewna iglastego (W) jak i liściastego (S). Takie kawałki drewna są bardzo cenione w przemyśle tartacznym i meblarskim, szczególnie tam, gdzie liczy się możliwość uzyskania długich desek albo elementów konstrukcyjnych. Z mojego doświadczenia wynika, że błędne określenie długości dłużycy prowadzi do wielu pomyłek przy zamówieniach czy wycenach. Dłużyca najczęściej jest wykorzystywana do produkcji elementów konstrukcyjnych, takich jak belki, słupy, czy długie deski na podłogi. W praktyce, jeśli drwal zetnie drzewo iglaste i uzyska z niego odcinek o długości 6,15 m – kwalifikuje się ono jako dłużyca. Ważne, żeby pamiętać, że krótsze kawałki, nawet wysokiej jakości, już nie będą traktowane jako dłużyca i często trafiają do innych zastosowań. Stosowanie właściwego nazewnictwa i znajomość takich parametrów jak długość minimalna to podstawa w branży drzewnej, bo wpływa na logistykę, wycenę i końcowe przeznaczenie drewna. Warto też wspomnieć, że w krajach europejskich długości referencyjne mogą się różnić, ale w Polsce 6,1 metra to absolutny standard.