Czynność przesadzania siewek (przeważnie jednoletnich, rzadziej dwu lub trzyletnich) w celu stworzenia im korzystniejszych warunków wzrostu i rozwoju w luźniejszej więźbie niż ta, w której rosły dotychczas, nazywa się

Szkółkowanie to bardzo ważna czynność w leśnictwie i ogrodnictwie, która polega na przesadzaniu młodych siewek – najczęściej jednoletnich, choć czasem nawet dwu- czy trzyletnich – do nowego miejsca w szkółce, gdzie mają lepsze warunki do dalszego wzrostu. Chodzi o to, by rozluźnić więźbę, czyli rozstaw roślin, ponieważ w zbyt dużym zagęszczeniu siewki zaczynają ze sobą konkurować o światło, wodę i składniki pokarmowe. Szkółkowanie pozwala im się lepiej rozwijać, tworzyć silniejszy system korzeniowy i bardziej wytrzymałą część nadziemną. W praktyce wygląda to tak, że siewki wyjmuje się bardzo delikatnie (żeby nie uszkodzić korzeni), a potem sadzi w przygotowany wcześniej rządek w szkółce leśnej czy ogrodniczej. W literaturze fachowej oraz na egzaminach zawodowych to klasyka – każdy, kto pracuje w szkółce, powinien znać definicję i zasady szkółkowania. Z moich obserwacji wynika, że dobrze przeprowadzone szkółkowanie to podstawa sukcesu w produkcji zdrowego materiału sadzeniowego, bo bez tego nie ma szans na uzyskanie silnych i odpornych sadzonek do późniejszego wysadzenia na miejsce stałe. Standardy branżowe wręcz nakazują wykonywanie tej czynności w określonych terminach i przy odpowiedniej pogodzie, żeby ograniczyć ryzyko szoku przesadzania. Warto pamiętać, że szkółkowanie jest stosowane nie tylko w leśnictwie, ale też w produkcji roślin ozdobnych i warzywnictwie, gdzie ma podobne znaczenie dla jakości plonów i zdrowotności roślin.