Przedstawione na rysunku połączenie arkuszy blach wykonano na rąbek

To jest właśnie klasyczny przykład rąbka pojedynczego stojącego, często spotykanego zwłaszcza w pokryciach dachowych z blachy płaskiej. Ten typ połączenia polega na tym, że krawędzie dwóch arkuszy blachy są zaginane pionowo do góry, a następnie jedna krawędź jest zawijana na drugą. Całość tworzy charakterystyczny, wąski grzbiet (czyli ten „stojący” rąbek), który jest widoczny na powierzchni dachu jako regularny, lekko wystający pasek. Taki sposób łączenia ma swoje uzasadnienie technologiczne – rąbek stojący zapewnia bardzo dobrą szczelność, jest odporny na wnikanie wody i śniegu oraz pozwala na kompensację wydłużeń termicznych blachy. Co ważne, pojedynczy rąbek stosuje się tam, gdzie nie przewiduje się bardzo dużych obciążeń, np. na mniejszych połaciach dachowych. Moim zdaniem to rozwiązanie jest fajne, bo łączy prostotę wykonania z całkiem dobrą trwałością, a przy tym wygląda schludnie. W branży dekarskiej uważa się, że pojedyncze rąbki są optymalne do mniej wymagających zastosowań – tam, gdzie wystarczy umiarkowana szczelność. Standardy takie jak normy PN-EN 612 jasno opisują kształt i sposób wykonania tego rodzaju połączeń. Co ciekawe, niektórzy dekarze stosują takie rąbki również do wykonywania obróbek blacharskich wokół kominów czy attyk. Uważam, że każdy kto wiąże swoją przyszłość z blacharstwem, powinien umieć rozpoznać i poprawnie wykonać rąbek pojedynczy stojący – to absolutna podstawa w zawodzie.