Z tabeli wynika, że prawidłowo dobrana temperatura wyżarzania mosiądzu wynosi <br><br> <table><tr><th rowspan="2">Materiał</th><th colspan="2">Temperatura w °C</th></tr><tr><th>kucia</th><th>wyżarzania</th></tr><tr><td>stal konstrukcyjna miękka</td><td>850÷1150</td><td>700÷750</td></tr><tr><td>stal konstrukcyjna twarda</td><td>950÷1150</td><td>680÷700</td></tr><tr><td>brąz</td><td>500</td><td>550÷600</td></tr><tr><td>mosiądz</td><td>750</td><td>550÷600</td></tr><tr><td>stopy aluminium</td><td>440÷480</td><td>350÷400</td></tr><tr><td>stopy magnezu</td><td>350</td><td>-</td></tr></table>

Dobrze wybrana temperatura wyżarzania mosiądzu, czyli 580°C, bierze się wprost z tabeli – zakres podany to 550÷600°C. W praktyce wybiera się temperaturę ze środka podanego przedziału, żeby uniknąć zarówno niedogrzania materiału (co nie przyniesie zamierzonych efektów plastycznych), jak i przegrzania (co może prowadzić np. do nadmiernego rozrostu ziaren albo nawet dekohezji materiału). W warsztatach i zakładach często stosuje się właśnie wartości zbliżone do 580°C dla wyżarzania mosiądzu, bo to pozwala uzyskać optymalną miękkość i dobrą strukturę ziaren, bez ryzyka przegrzania stopu – a to jest szczególnie ważne przy dalszej obróbce plastycznej, typu gięcie czy walcowanie. Moim zdaniem warto pamiętać, że zbyt niska temperatura nie zlikwiduje naprężeń własnych, a zbyt wysoka może pogorszyć własności mechaniczne. Fachowcy zawsze kierują się nie tylko tabelami, ale też doświadczeniem i obserwacją zmian w materiale. Dodatkowo, literatura branżowa i normy techniczne, jak PN-EN 12165, też podają podobne zakresy – dlatego wybór tej temperatury to po prostu dobre rzemiosło i zgodność z zasadami obróbki cieplnej metali nieżelaznych.