Na rysunku przedstawiono schemat kucia

To jest właśnie klasyczny przykład kucia swobodnego, gdzie materiał odkształca się między dwiema płaskimi powierzchniami narzędzi, bez użycia matryc nadających ostateczny kształt wyrobu. Główną cechą takiego procesu jest to, że operator czy maszyna mają dużą kontrolę nad przebiegiem odkształcenia, a efekt końcowy zależy głównie od umiejętności kowala lub ustawień prasy. Z praktyki wiem, że kuje się w ten sposób głównie duże elementy, jak wały czy bloki, które potem ewentualnie poddaje się dalszej obróbce. Warto zwrócić uwagę, że ta metoda pozwala uzyskać bardzo dobre własności mechaniczne dzięki odpowiedniemu rozkładowi włókien. Często w polskich i europejskich zakładach stosuje się ten proces do kucia elementów jednostkowych lub o niewielkich seriach, bo nie wymaga drogich narzędzi matrycowych i jest relatywnie elastyczny. Sam schemat, gdzie materiał rozpływa się na boki po ściśnięciu, idealnie oddaje podstawę kucia swobodnego. Moim zdaniem warto zwracać uwagę na takie rysunki, bo one pomagają w praktycznej identyfikacji technologii na produkcji. Zgodnie z normami branżowymi, jak chociażby PN-EN 10250, kucie swobodne jest zalecane tam, gdzie liczy się wytrzymałość i elastyczność procesu obróbki plastycznej.