Kucie stali o zawartości węgla 0,55% należy przerwać, gdy barwa stali będzie <br><br> <table><tr><th>Materiał</th><th colspan="2">Temperatura</th></tr><tr><td>stal węglowa o zawartości węgla</td><td>kucia</td><td>przepalania</td></tr><tr><td>0,2%</td><td>1 250÷700°C</td><td>1 470°C</td></tr><tr><td>0,3%</td><td>1 200÷730°C</td><td>1 450°C</td></tr><tr><td>0,35%</td><td>1 200÷730°C</td><td>1 400°C</td></tr><tr><td>0,45%</td><td>1 160÷750°C</td><td>1 320°C</td></tr><tr><td>0,55%</td><td>1 140÷780°C</td><td>1 300°C</td></tr><tr><td>0,65%</td><td>1 120÷780°C</td><td>1 280°C</td></tr></table>

Prawidłowo wskazałeś, że kucie stali o zawartości węgla 0,55% powinno zakończyć się, kiedy stal osiągnie barwę czerwoną. To wynika z zakresu temperatur kucia dla tego typu stali, który wynosi około 1140–780°C. Barwa czerwona świadczy o tym, że stal zbliża się do dolnej granicy plastyczności, poniżej której kucie może prowadzić do pękania materiału, a struktura robi się twarda i krucha. Praktycznie na kuźni, patrząc na kolor rozgrzanego metalu, łatwo ocenić temperaturę bez specjalistycznych pirometrów – to klasyczna metoda stosowana przez wiele pokoleń kowali. Inżynierowie i technicy zawsze pilnują, żeby nie zbijać stali „na zimno”, bo to bardzo źle wpływa na jej własności mechaniczne, potrafi popsuć całą robotę. Czasem wydaje się, że można jeszcze chwilę popracować, ale z mojego doświadczenia to już ryzykowna gra – stal o barwie czerwonej jest już mało plastyczna i dalsze kucie szybko prowadzi do mikropęknięć. Większość branżowych norm (np. PN-H-84030) podkreśla konieczność zachowania odpowiedniej temperatury podczas kucia, a kontrola barwy to najprostszy wskaźnik w praktyce warsztatowej. Dodatkowo warto wiedzieć, że dla każdej zawartości węgla ten zakres jest inny – im więcej węgla, tym niższa temperatura kucia i bardziej ryzykowna praca na niskich barwach. Dlatego umiejętność rozpoznania momentu przerwania kucia po barwie jest naprawdę ważna w zawodzie.