Z tabeli wynika, że prawidłowe temperatury hartowania i odpuszczania stali 70S2 są równe <br><br> <table><tr><th rowspan="2">Materiał</th><th colspan="2">Temperatura w °C</th><th rowspan="2">Twardość HB</th></tr><tr><th>hartowania</th><th>odpuszczania</th></tr><tr><td>40S2</td><td>830÷850</td><td>400÷460</td><td>331</td></tr><tr><td>50S2</td><td>860÷880</td><td>430÷490</td><td>331</td></tr><tr><td>60S2</td><td>860÷880</td><td>430÷490</td><td>363</td></tr><tr><td>70S2</td><td>850÷870</td><td>430÷490</td><td>464</td></tr><tr><td>50HS</td><td>840÷860</td><td>490÷550</td><td>363</td></tr><tr><td>50HF</td><td>840÷800</td><td>460÷320</td><td>371</td></tr></table>

Temperatury hartowania i odpuszczania dla stali 70S2 powinny być dobrane bardzo precyzyjnie, bo mają kluczowy wpływ na uzyskanie odpowiednich własności mechanicznych – twardości, wytrzymałości, ale też ciągliwości czy odporności na ścieranie. W tabeli widzimy, że zakres temperatury hartowania dla 70S2 to 850–870°C, a odpuszczania 430–490°C. Dobra praktyka techniczna podpowiada, by wybierać wartości ze środka lub górnej części zakresu, jeśli zależy nam na powtarzalności efektów i wysokiej jakości wyrobu. W wielu narzędziowniach ustawienie pieca na 860°C oraz odpuszczanie przy 480°C to standard – takie parametry pozwalają uniknąć przegrzania i niepotrzebnych naprężeń wewnętrznych, jednocześnie zapewniając odpowiednią strukturę martenzytyczną po hartowaniu i jej stabilizację po odpuszczaniu. Odpowiednie prowadzenie tych procesów to podstawa w produkcji sprężyn czy części mocno obciążonych dynamicznie, bo zbyt niska temperatura hartowania może dać niepełny rozpad perlitu, a zbyt wysoka – przegrzanie ziarna. Z mojego doświadczenia, lepiej być ostrożnym i zawsze konsultować się z normami, na przykład PN-EN 10083, bo nawet drobna różnica w cieple może skutkować słabszą jakością materiału. W praktyce, te wartości często się wybiera, żeby uzyskać kompromis między twardością a plastycznością stali 70S2, szczególnie jeśli ma ona pracować w trudnych warunkach.