Jeżeli proces nagrzewania stali przebiegał w niedomiarze powietrza, to efektem tego będzie

To jest właśnie to! Nawęglenie stali zachodzi, kiedy proces nagrzewania przebiega w atmosferze ubogiej w tlen, a za to bogatej w węgiel (czyli w niedomiarze powietrza – często przez obecność produktów spalania jak CO). W takich warunkach żelazo powierzchniowo „wchłania” węgiel z otoczenia. Zjawisko to jest wykorzystywane celowo w technologii obróbki cieplno-chemicznej, zwłaszcza przy produkcji części odpornych na ścieranie, np. kół zębatych czy wałków rozrządu. Dzięki nawęglaniu stal zyskuje twardą, odporną na zużycie powierzchnię (warstwę nawęgloną), przy zachowaniu ciągliwego, wytrzymałego rdzenia. Moim zdaniem to bardzo praktyczne, bo pozwala łączyć zalety różnych struktur stali w jednej części. Warto pamiętać, że typowa atmosfera do nawęglania to mieszanka gazów, gdzie poziom tlenu jest kontrolowany, a temperatura sięga okolic 900–950°C. Gdyby proces zachodził w nadmiarze powietrza, zamiast nawęglenia mielibyśmy odwęglenie, czyli dekarbonizację. W praktyce, niedomiar powietrza i obecność gazów zawierających związki węgla to podstawa do uzyskania pożądanego efektu nawęglania. Wielu praktyków podkreśla, że kontrola atmosfery w piecu to klucz do sukcesu. Nawęglaniem poprawia się właściwości eksploatacyjne stali, co jest zgodne z zaleceniami norm branżowych takich jak PN-EN ISO 2639.