Największe tarcie na powierzchni kontaktu współpracujących elementów wystąpi przy zastosowaniu smarowania

Smary suche, takie jak smary stałe (np. grafit, molibden) lub smary proszkowe, charakteryzują się właściwościami, które umożliwiają minimalizację tarcia pomiędzy stykającymi się powierzchniami. W przypadku smarowania suchego, brak substancji płynnych eliminuje ryzyko powstawania filmu smarowego, który mógłby zmieniać charakterystykę tarcia. W rezultacie, tarcie jest wyższe, co przeciwdziała wszelkim formom przesuwania się lub poślizgu pomiędzy częściami. W praktyce oznacza to, że smary suche znajdują zastosowanie w warunkach ekstremalnych, takich jak wysoka temperatura czy obecność substancji chemicznych, które mogą degradują smary płynne. Standardy branżowe, takie jak ISO 6743, definiują różne klasyfikacje smarów, a odpowiedni dobór smarów jest kluczowy dla wydajności mechanizmów, szczególnie w przemyśle motoryzacyjnym i lotniczym, gdzie precyzyjne działanie jest niezbędne.