Zapis podprogramu znajduje się w bloku oznaczonym literą <br><br> <table><tr><td>G91 G00 Z-50 G01 X51 Z-20 X5 F0.1 G00 X100 Z100 Z150 M30</td><td>G90 G00 X0 Z1 G01 Z0 X50 Z-50 Z-50 X52 M17</td><td>G90 G00 X20 Z20 G01 X50 F200 G3 X45 Z-20 K-15 G01 X65 G00 X20 Z30 M00</td><td>G91 G00 X0 Z2 G01 X50 Z-6 F200 G3 X45 Z-20 I10 G01 X65 G00 X20 Z30 M01</td></tr><tr><td>A.</td><td>B.</td><td>C.</td><td>D.</td></tr></table>

Odpowiedź B jest poprawna, ponieważ blok kodu oznaczony literą B rzeczywiście zawiera zapis podprogramu. W kontekście programowania, podprogramy (zwane również funkcjami lub procedurami) są kluczowymi elementami, które pozwalają na modularne i zorganizowane podejście do pisania kodu. W bloku B znajdują się instrukcje M17, które oznaczają koniec definicji podprogramu, oraz G90, co wskazuje na tryb programowania absolutnego. To oznacza, że wszystkie współrzędne są interpretowane jako wartości absolutne w odniesieniu do układu współrzędnych. Dobrym praktycznym przykładem zastosowania podprogramów jest sytuacja, gdy wiele segmentów kodu wymaga wykonania tych samych operacji – zamiast powielać kod, można zdefiniować podprogram, co zwiększa czytelność oraz ułatwia jego późniejsze modyfikacje. Użycie podprogramów jest zgodne z zasadami DRY (Don’t Repeat Yourself), co jest standardem w inżynierii oprogramowania.